Zaczeło się:) ślubny szał!
A my w tzw międzyczasie wróciliśmy do Krakowa, a dokładnie ja wróciłam, Grześ natomiast zamieszkał tu po raz pierwszy. Cieszę się, bo zaczeliśmy tu już robić zdjęcia i jest w tym mieście coś magicznego albo raczej klimatycznego..
Nie odpuszczamy jednak ani trochę ślubów w innych pięknych miejscach:)
Sneak peak z Krakowa i Wrocławia zatem:
Udało się nam wygospodarować tydzień na zimowy odpoczynek, a patrząc za okno zimy już nie widać :). W poszukiwaniu jej(zimy) resztek wybraliśmy się do Włoch, miejscowość Selva :)
Ps. Proszę o cierpliwość osoby, które pisały w zeszłym tygodniu. Jutro każdy otrzyma odpowiedź.
Spacerowe foto:
Ania na stoku:
Teraz czas na ślub z duszą! Nieco bajkowo, rodzinnie i bez zadęcia. Taki właśnie był ich ślub. Ceremonia odbyła się w kameralnym wręcz kościółku w Okocimiu k/Brzeska, a późniejsze wesele w restauracji August w Brzesku. Przemiłą niespodzianką dla gości i dla nas samych okazał się polonez, który został spontanicznie zatańczony przez gości weselnych na olbrzymim trawniku przed restauracją. Chylę tu czoła dwójce Wodzirejów z Brzeska, którzy poradzili sobie z ok 100 osobami prowadząc ich w kółkach, kółeczkach, czwórkach, ósemkach a nawet szesnastkach w takt muzyki przy użyciu jednego maleńkiego mikrofonu! To się nazywa mieć posłuch:) Weselnicy wyglądali jakby ćwiczyli ten układ co najmniej od tygodni. Oprócz tego prowadzący zaskoczyli wszystkich gości, a zwłaszcza tych młodszych układami tanecznymi do największych hitów minionego lata!
Jeśli któryś z gości się przyjrzał, to może dostrzegł dwóch fotografów tańczących sobie w kąciku.. tak tak nam tez się tamta atmosfera udzieliła:)
Kilka tygodni po ślubie umówiliśmy się na sesję plenerową, na która Kasia przygotowała się fantastycznie! Wymarzyła sobie sesje pt Alicja w krainie czarów. Mnóstwo dekoracji, gadżetów, pomysłów-bajka!
We Wrocławiu pada śnieg z deszczem i wieje, więc nie korci mnie, żeby gdzieś wychodzić. Na tą paskudna zawieruchę odkopałam jeden z najpiękniejszych reportaży, które udało nam się zrobić. Ciepło, słonecznie, pysznie, tanecznie. To było w sierpniu i mieliśmy być gośćmi, jednak los tak spłatał figla, że wystąpiliśmy również w roli fotografów;) Co tu mówić: jeden z najlepszych moich przyjaciół, jego urocza żona i rodzina, którą znam od brzdąca-słowem jak u siebie! Atmosfera była od samego początku bardzo poruszająca, nie myślałam nigdy, że tak będę przeżywała ich najważniejszy dzień w życiu. Zaczęło się już w kościele niespodzianką przygotowaną przez młodych dla rodziców: gdy z chóru rozbrzmiała wzruszająca pieśń nie było w kościele ani jednej pary oczu, z której nie popłynęła strużką łza… ahhh. A później zabawa, chmara komarów, zabawa i zabawa;) Chodzi tu o mini sesje zdjęciową w plenerze w trakcie wesela, z której wialiśmy co sił w nogach oganiając się od tych bzyczących potworów. Na szczęście tuż po przekroczeniu progu sali weselnej, gdzie goście bawili się w najlepsze szybko przestaliśmy się drapać i poszliśmy w tango dorównać weselnikom! Cóż trzeba powiedzieć jedno, że w Koninie czas na zabawie płynie!
PS. wniosek nr 1: nie rób nigdy sesji zdjęciowych w trakcie wesela!
wniosek nr 2: zawsze miej przy sobie chusteczkę..:)
Ania
